Revelation of Love

Lisa shares a message on love, the revelation of God as Father

Worship:

Message:

The sermon centers on the revelation of God’s personal love, primarily drawing from John 3:16 (“For God so loved the world…”) and John 1:12, emphasizing our identity as children of God. The preacher highlights the “disciple whom Jesus loved” (John) as a model for every believer to receive a personal revelation of being the “beloved of the Lord.”

Key points derived from the text:

• Adoption as Sons: Based on Ephesians 1, God chose and adopted believers before the foundation of the world.
• The Great Exchange: On the cross, Jesus became sin so that believers could become the righteousness of God. This shifted our relationship from calling Him “My God” (distance/judgment) to “Abba Father” (intimacy).
• The Perfect Tense of Salvation: Referencing Ephesians 2:8, the preacher explains the Greek perfect tense: salvation is an action completed in the past with effects that continue perpetually into the present.
• The Spotless Bride: Drawing from Ephesians 5, the church is described as the Bride of Christ, washed and made beautiful, without spot or wrinkle, because the “flesh” is considered dead and the spirit is made righteous.

Congregation response

The preacher challenges the congregation to reject a “mixture” of the Old and New Covenants—specifically the tendency to live in fear of judgment or distance from God.

Action Points:

• Personal Affirmation: The congregation is asked to repeat: “He loves me. I am very special. I am the beloved of the Lord.”
• Reject Condemnation: Recognize that thoughts of estrangement or fear of being “disowned” by God do not come from Christ.
• Shift Motivation for Works: Understand that good works are not for earning salvation but are a natural overflow of being loved.
• Anticipate Rewards: View the future judgment seat of Christ not as a place of punishment for sin (which was settled at the cross), but as a place of reward for service.

Translation into Armenian

Հիմնական աստվածաշնչյան տեքստը

Քարոզի կենտրոնում Աստծո անձնական սիրո հայտնությունն է, հիմնված հիմնականում Հովհաննես 3:16-ի («Որովհետև Աստված այնքան սիրեց աշխարհը…») և Հովհաննես 1:12-ի վրա՝ շեշտելով մեր ինքնությունը որպես Աստծո զավակներ: Քարոզիչը ներկայացնում է «այն աշակերտին, որին Հիսուսը սիրում էր» (Հովհաննեսին) որպես օրինակ յուրաքանչյուր հավատացյալի համար՝ ստանալու անձնական հայտնություն որպես «Տիրոջ սիրելին»:

Հիմնական կետերը.

• Որդեգրում. Հիմնվելով Եփեսացիս 1-ի վրա՝ Աստված ընտրել և որդեգրել է հավատացյալներին նախքան աշխարհի հիմնադրումը:
• Մեծ փոխանակում. Խաչի վրա Հիսուսը դարձավ մեղք, որպեսզի հավատացյալները դառնան Աստծո արդարությունը: Սա փոխեց մեր հարաբերությունները «Իմ Աստված»-ից (հեռավորություն/դատաստան) դեպի «Աբբա Հայր» (մտերմություն):
• Փրկության կատարյալ ժամանակը. Վկայակոչելով Եփեսացիս 2:8-ը՝ քարոզիչը բացատրում է հունարեն անցյալ կատարյալ ժամանակը. փրկությունը անցյալում ավարտված գործողություն է, որի ազդեցությունը շարունակվում է ներկայում:
• Անբիծ Հարսը. Եփեսացիս 5-ից քաղված մտքով՝ եկեղեցին նկարագրվում է որպես Քրիստոսի Հարս, լվացված և գեղեցկացած, առանց արատի կամ կնճռի:

Եկեղեցու արձագանքը

Քարոզիչը մարտահրավեր է նետում ժողովրդին մերժել Հին և Նոր Ուխտերի «խառնուրդը», հատկապես դատաստանի վախով կամ Աստծուց հեռու ապրելու միտումը:

Գործնական քայլեր.

• Անձնական հաստատում. Ժողովրդին խնդրվում է կրկնել. «Նա ինձ սիրում է: Ես շատ յուրահատուկ եմ: Ես Աստծո սիրելին եմ»:
• Մերժել նախատինքը. Գիտակցել, որ Աստծուց օտարացման կամ լքված լինելու մտքերը Քրիստոսից չեն:
• Գործերի դրդապատճառի փոփոխություն. Հասկանալ, որ բարի գործերը փրկություն վաստակելու համար չեն, այլ սիրված լինելու բնական արդյունք են:
• Սպասել պարգևների. Քրիստոսի դատաստանի ատյանը տեսնել ոչ թե որպես պատժի վայր, այլ որպես ծառայության համար վարձատրության վայր: