Hamburtsum Pambakian shares a message from Titus 2:11-15 on the return of Christ and how we need to be ready for Christ’s return.

Message:

The sermon centers on Titus 2:11-14, which outlines the dual nature of God’s grace. Brother Hamburtsam emphasises that the “age of law” (from Moses) served only to define sin and bring condemnation, as justification through works was impossible. With the appearance of Christ, the “age of grace” began.

Key Theological Points:

• The Appearance of Grace (v. 11): Salvation has appeared to all people through Jesus Christ, shifting the foundation from human effort to divine gift.
• The Function of Grace (v. 12): Grace is not merely a passive state but an instructor. It teaches the believer to deny ungodliness and worldly desires while living sensibly and righteously.
• The Blessed Hope (v. 13): The Christian life is defined by the “happy hope” of the second coming of Jesus Christ.
• The Purpose of Redemption (v. 14): Christ gave Himself to purify a people for His own possession who are “zealous for good deeds.”

Brother Hamburtsam challenges the congregation to recognize that while works do not save, they are the “fruit of salvation.” The response required involves:

Spiritual Transformation: Allowing the Holy Spirit to “chip away” at the soul like a sculptor working on marble, removing useless parts to reflect the Creator’s image.
Living as a “Living Bible”: Recognizing that unbelievers often do not read scripture but “read the lives of Christians.” The congregation is challenged to ensure their conduct does not turn others away from the faith.
Urgency and Readiness: Maintaining an “alive faith” in light of the Second Coming. The preacher shares a testimony of a dying man (Hovhannes) whose final words were a plea for his brothers not to be absent from heaven.
Repentance: A call for those who have not accepted Christ as Savior to do so now, rather than meeting Him later as Judge.

Translation into Armenian

Հիմնական Աստվածաշնչյան տեքստ
Քարոզի կենտրոնում Տիտոս 2:11-14 համարներն են, որոնք ընդգծում են Աստծո շնորհքի երկակի բնույթը: Քարոզիչը շեշտում է, որ «օրենքի դարը» (Մովսեսից սկսյալ) միայն ծառայում էր մեղքը սահմանելուն և դատապարտություն բերելուն, քանի որ գործերով արդարանալն անհնար էր: Քրիստոսի հայտնությամբ սկսվեց «շնորհքի դարը»:

Կոնգրեգացիայի արձագանքը
Քարոզիչը մարտահրավեր է նետում ժողովրդին ընդունելու, որ թեև գործերը չեն փրկում, դրանք «փրկության պտուղն» են: Պահանջվող արձագանքը ներառում է.
Հոգևոր փոփոխություն: Թույլ տալ Սուրբ Հոգուն «քանդակել» հոգին, ինչպես քանդակագործը մարմարը՝ հեռացնելով անպետք մասերը:
Ապրել որպես «կենդանի Աստվածաշունչ»: Գիտակցել, որ չհավատացյալները հաճախ չեն կարդում Գիրքը, այլ «կարդում են քրիստոնյաների կյանքը»:
Արթնություն և պատրաստակամություն: Պահպանել կենդանի հավատք՝ սպասելով Տիրոջ երկրորդ գալստյանը:

Համառոտագիր
Քարոզը հակադրում է Օրենքի դարը Շնորհքի դարին՝ օգտագործելով Տիտոս 2-ը ցույց տալու համար, որ Քրիստոսով փրկությունը պահանջում է փոխված կյանք: Շեշտելով Քրիստոսի վերադարձի «երջանիկ հույսը»՝ քարոզիչը կոչ է անում հոգևոր արթնության, սուրբ կյանքի և բարի գործերի նախանձախնդրության: