Blessed Hope

The sermon centres on the “Blessed Hope” of the Second Coming of Jesus Christ, primarily referencing Titus 2:13: “While we wait for the blessed hope, the glorious appearance of our great God and Saviour, Jesus Christ.”

Brother Edward emphasises that the New Testament mentions the return of Christ 318 times (roughly once every 25 verses). He highlights that both the first prayer taught by Jesus (“Your kingdom come”) and the final prayer in Revelation (“Come, Lord Jesus”) focus on this return. The discourse identifies five specific qualities of this hope:

Blessed/Happy Hope (Titus 2:13): A source of joy that transcends earthly suffering.
Living Hope (1 Peter 1:3): A tangible, real assurance that begins in the present, not just the future.
Eternal Hope (Titus 3:7): A permanent reality contrasted with the temporary nature of youth, wealth, and health.
Purifying Hope (1 John 3:2-3): A motivator for living a holy and alert life.
Comforting Hope (1 Thessalonians 4:12-17): The assurance that death is not the end, providing comfort during bereavement.

Congregation response

Brother Edward challenges the congregation to shift their focus from “tangible, now” blessings to the eternal reality of Christ’s return.

• Live Holy Lives: Use the expectation of meeting Jesus face-to-face as a motivation for spiritual discipline and purity.
• Maintain Perspective: Do not be consumed by earthly troubles or “empty things.” Remember that even miracles and healings in this life are temporary “deposits” of the kingdom.
• Comfort One Another: Use the promise of the resurrection to encourage those grieving, distinguishing Christian hope from the despair of the world.
• Prepare for Baptism: Several teenagers and an individual named Martin are called to prepare for their upcoming baptism.
• Communion Participation: As the congregation approaches the Lord’s Table, they are urged to remember not only Christ’s death but His promise to drink of the cup again with them in the Kingdom.

Translation into Armenian

Հիմնական աստվածաշնչյան տեքստը

Քարոզի կենտրոնում Հիսուս Քրիստոսի երկրորդ գալստյան «երանելի հույսն» է, հիմնված Տիտոս 2:13 խոսքի վրա. «Սպասելով այն երանելի հույսին և Մեծ Աստծուն և մեր Փրկիչ Հիսուս Քրիստոսի փառքի հայտնությանը»: Քարոզիչը նշում է հույսի հինգ հատկանիշները՝ երանելի/օրհնյալ հույս, կենդանի հույս (Ա Պետրոս 1:3), հավիտենական հույս (Տիտոս 3:7), սրբացնող հույս (Ա Հովհաննես 3:2-3) և մխիթարական հույս (Ա Թեսաղոնիկեցիս 4:12-17):

Ժողովրդի արձագանքը

Հավատացյալներին կոչ է արվում ապրել սուրբ և արթուն կյանքով՝ հիշելով, որ մենք պատասխանատու ենք Տիրոջ առջև: Հորդորվում է չկենտրոնանալ այս աշխարհի ունայնության վրա, այլ մխիթարվել հարության հույսով և պատրաստվել առաջիկա մկրտություններին ու հաղորդությանը:

Ամփոփում

Քարոզը հորդորում է վերականգնել վաղ եկեղեցու «Մարանաթա» ոգին: Հույսի հինգ աստվածաշնչյան չափումների միջոցով քարոզիչը հիմնավորում է, որ Քրիստոսի վերադարձի վրա կենտրոնանալը էական է սուրբ, ուրախ և մխիթարված կյանքի համար: